Vandaag gebeurt er opeens van alles waar ik al een paar maanden over nadenk en over praat.

Leuk gesprek met nog leukere organisatie over mogelijke freelance opdrachten (uitvoerend producent bij mediabedrijf), een mogelijkheid voor een afspraak over een mooie klus (marketing communicatie), een concrete aanvraag voor een evenementen klus op zeer korte termijn (snel mijn hele agenda omgooien)…

Dit noemen ze dus “the flow”…. wat vind ik dit stoer zeg!

Vanmiddag lag ik met vrienden op het Zuiderstrand (Den Haag). Zwoel windje, mooi zonnetje, “verbrand-weer”.

Om ons heen lagen gezinnen, stelletjes, vriendengroepen, oudere mensen. Een diversiteit aan mensen, aan bikini’s, aan voetballen en schepjes en kleurrijke verzameling van parasollen en windschermen. Maar bovenal een diversiteit aan mensen en gewoontes.

De één neemt een koelbox mee, de ander rent voor iedere behoefte bij La Cantina naar binnen. Sommige mensen liggen de hele middag te slapen, anderen luisteren muziek of lezen een boek. Er wordt gespeeld, gelachen, geschreeuwd en gehuild.

Veel mensen, vlak bij elkaar. En toch is er weinig irritatie. Het balletje wat ik (toch wel hard) op iemands been deed belanden: geen probleem. Het kindje dat naast ons een (Duitse toeristen zouden jaloers worden) kuil groef onder het uitspreken van menig commentaar op zijn medegravers: geen probleem.

Het lijkt er een beetje op dat mensen die op het Zuiderstrand zijn neergestreken meer tolerantie, meer ruimte en respect voor elkaar hebben. Ondanks de drukte. Alsof alle stadse etiquette onbelangrijk zijn zodra je de duinen door bent.

Op het Zuiderstrand gelden dus eigenlijk geen etiquette. En wat mij betreft blijft dat nog ff zo.

Ik ben geen trendsetter. Nooit geweest. Mijn telefoon was altijd de “oudste” van het stel. Maar ik kon er immers prima mee bellen en smsen!

Totdat ik Daan ontmoette. Succesvolle ondernemer (knappe vent ook) maar bovenal een Applefan. Het was “appeltje voor en appeltje na”. Vanaf wakker worden tot slapen gaan, knuffelsessies met zijn appeltje. Ik keek ernaar, lachte hem een beetje uit en maakte er graag grapjes over.

Maar stiekem was ik binnen een week al om. Ik had natuurlijk ook ècht een appeltje nodig (maar dat vertelde ik hem natuurlijk niet, trotse dame ben ik). Maar na ruim een maand liep ik de T-Mobile winkel uit. Mèt een glanzende, witte appel welteverstaan. Want als serieuze ondernemer moest ik toch een serieuze en handige telefoon!

Mijn witte appeltje (inmiddels goed ingepakt in zwarte bescherming, tip van Daan) werd mijn oogappeltje. Op een zwakke batterij na deed hij alles wat hij moest en bracht hij me op plekken die ik anders niet had kunnen vinden. Oh, en bellen ging prima en smsen ook.

Totdat ik twee weken terug een belangrijke afspraak misloop. Reden? Verkeerd ingevoerd in het gevoelige agendasysteem. Te dikke vingers? Niet goed nagekeken? Ik overweeg alternatieven, maar besluit toch trouw te blijven.
Maar vandaag laat mijn appel mij alweer in de steek en loop ik mijn tweede belangrijke afspraak mis. Wederom verkeerd ingevoerd in mijn te sensitieve appelagenda.

Ik twijfel niet langer. Terug ga ik, terug naar de voorganger van de appelagenda: de papieren agenda. Zojuist 1 gekocht. Zwart met wit. Straks alle afspraken overzetten. Voor iemand die nooit afspraken vergeet is twee keer in twee weken veel. Teveel.

Mijn witte appeltje is nog steeds mijn oogappeltje. Ik blijf hem trouw. Maar wel geflankeerd door mijn ouderwetse papieren agenda. Daan’s beurt om te lachen.

Ik ben in de war. Een beetje maar. Gewoon een beetje warrig, denk ik. En de reden is helemaal niet warrig. Ik ben namelijk ondernemer geworden. Een bewuste keuze. Niets warrigs aan.

Waarom dan in de war?

Ik moet nogal wennen aan mijn nieuwe leven, waarin ik zelf bepaal wanneer ik opsta, wanneer ik sport, wanneer ik eet en wanneer ik bezig ga met werk. En bovenal, waarbij werk eigenlijk een soort van privé is, omdat ik het doe omdat het zo leuk is!

Warrig dus, want opeens is er geen “basisstructuur”. Want wat gaat dit mij brengen? Waar ben ik de komende tijd aan het werk? Wie ga ik ontmoeten? En wat vertel ik mensen dat ik kan (als generalist met brede interesses een uitdaging op zich, voer voor een volgende blog)?

Maar mijn gevoel spreekt boekdelen. Het enthousiasme als ik opsta en me besef dat ik dit doe, NU, as we speak. Dat ik onderneem. Dat ik volg wat ik graag wil doen. En dat er de komende tijd van alles KAN ontstaan.

Dus in plaats van terugvallen op een basisstructuur in mijn leven, is er maar gewoon een beetje chaos en onduidelijkheid.

Mijn basisstructuur is nu eigenlijk een niet-structuur (en dat is ook een duidelijkheid, toch?). En dus laat ik de warrigheid maar toe. Laten we maar eens zien waar het mij brengt!

Wisselende seizoenen, kloterige hooikoorts, een tè geslaagd vrijgezellenfeestje en nijpend slaapgebrek hebben mij uiteindelijk vanochtend genekt: ik ben ziek.

Eén van mijn angsten als beginnend ZZP’er was dat ik ziek zou worden… en wat doe ik dan? Waar meld ik mij ziek? Wie gaat er door met mijn opdrachten? Wie beheert mijn agenda? Ik heb me er in de opstartfase al een keer goed het hoofd over gebroken. En in de eerste periode van mijn ondernemerschap is het dan toch zover dat ik op de bank belandt met een hoofd waar geen zinnig idee of gesprek uit voort kan komen.

Gek genoeg was het meteen vanochtend al duidelijk hoe ik hiermee om zou gaan. In plaats van een gebruikelijk baalpartij en “dit kan ik nu toch niet erbij hebben” besloot ik er gewoon een goedbestede ziektedag van te maken. Zwelgen, hangen, aandacht vragen, uitzieken. En er ten volste van genieten, want tja… hoe vaak maak je nou een eerste ziektedag als ZZP’er mee?

En poef! Weg is de angst. Want als je ziek bent, ben je ziek. En als het enigszins kan is het slim om je daarbij neer te leggen en uit te zieken. Vind ik. Is mijn wijsheid.

Als het morgen maar weer over is.