“Als u dit invult, maakt u kans op een HTC, mevrouw”, zo sprak de jongeman zijn congresbezoekers bij aankomst al aan. De achterkant van het toegangskaartje kon worden afgescheurd. “Daar wilt u vast uw adres wel even noteren”?

Het was een bijeenkomst met een paar honderd bezoekers. Ik was er aan het werk en sloeg gade hoe de meeste mensen klakkeloos hun adres noteerden, glimmende oogjes omdat ze mogelijke winnaars waren. Maar compleet vergetende te vragen waar het adres voor gaat worden gebruikt. Niet realiserend dat hun adres ook naar de sponsors zou gaan (oa een energieleverancier). Of dat ze nu wekelijkse de nieuwsbrief over (in dit geval) educatie van de Islam zullen ontvangen. Zo vol in de mailingval gelopen.

Weet u, ik doe niet meer mee aan die zieltjeswinnende prijsvragen. Ik win nooit wat en ik ben wekelijks een uur bezig om de mailtjes van de sponsors van die prijsvragen te deleten of te blocken. Het is mooi geweest met die omkoperij. Ik heb al een telefoon. En een televisie. En een fiets. Als ik iets wil winnen, dan koop ik mijn winkans, reclamevrij. #loterij #spaarrekening #shoppen

Het is lente. Winterjassen terug in de kast want

Het is lente. Zon schijnt weer op mijn balkon want

Het is lente. Wat gebeurt is, is voorbij want

Het is lente. Laat maar los dat verdriet want

Het is lente. Lachend weer de dag instappen want

Het is lente. Nieuwe ronde, nieuwe kansen want

Het is lente. Ik voel de prikkel en de drang want

Het is lente. Flirtgedrag weer uit de kast want

Het is lente. Pas maar op ik kom eraan want

Het is lente.

U moet weten, ik doe pas 3 jaar aan hardlopen. Reden om te beginnen was een vakantie met mijn vriendinnetje Irheen op La Gomera. De eerste dag zouden we wel even een paar kilometer wandelen. Ik kan u vertellen lieve lezer, dat was HEL. Meteen een heftige heuvel op met de kokende zon op mijn bol. Ik voelde me er niet lekker bij en halverwege de heuvel gaf ik eigenlijk een beetje op. Ik kon dit niet. KLAAR. Konden we al naar het hotel?

Vrienden zijn geen vrienden als ze je er niet doorheen slepen en Irheen wees mij tactvol op het feit dat ik al had opgegeven voordat ik het had geprobeerd. Goed punt. Ik liep verder en haalde zwaar bezweet de top. Ging niet van harte, maar toch. Belangrijker nog, ik besloot die dag om NOOIT meer te denken dat ik iets niet kan zonder het echt te hebben geprobeerd.

Toen ben ik gaan hardlopen. Mezelf bewijzen dat ik dat toch heus wel kon. Het ging niet vanzelf,  liep veel blessures want ik was

eigenlijk 13 kilo te zwaar. Bloed, zweet en tranen, 6 maanden verder, 13 kilo lichter ging ik rustig weer aan de hardlooptraining. Het doel? Lekker lopen en fit zijn.

Inmiddels een jaar verder ben ik fitter dan ik ooit ben geweest. Sprintjes, 13,5 km loopje, ik draai er mijn hand niet voor om. Hoogste tijd om dat vast te leggen bij CPC (10km). Maar dat mocht niet zo zijn. Afgelopen dinsdag oogstte ik een hardlopersblessure: lopersknie. Niks ernstigs, maar zondag lopen leek de fysio niet zo’n goed heel erg sterk plan.

Dus daar stond ik dus zondag, aan de zijlijn. Met mijn handjes in de lucht en mijn strot zo wijd mogelijk open. Want weet u, dat ik niet kon lopen was vervelend. Maar ik hoef niet meer te bewijzen dat ik het kan. Ik WEET dat ik het kan. En dat schreeuwt dan een stuk lekkerder, zo lui, bij de finale, aan de zijlijn!

**********************

Dag Karin,

Mooie, kritische blog schreef je laatst. Vooral het ideeënverzinners versus ideeëndoeners zette mij aan het denken.

7di en ik

Ik ben 1 van de afhakers. Je hart moet ergens sneller van gaan kloppen en ik ben geen initiatief tegengekomen wat dit ECHT met mij deed. Op 1 ding na: het helpen organiseren en structureren van informatie en communicatiestromen vanuit het kernteam. Precies waar jij ook kritiek over uitte. Om persoonlijke redenen kon ik die rol echter niet op mij nemen. Niets bijdragen maar wel je naam ergens onder zetten is ook niet mijn stijl. Uiteindelijk besloot ik “uit te stappen”. Voelt nog steeds goed.

Jij hebt het over ideeënverzinners en doeners. Ik ben beiden tegengekomen binnen 7di en ik zie hoe beide types elkaar nodig hebben (maar dit niet altijd van elkaar beseffen).

Ideeënverzinners

De initiators van 7di zagen het project volgens mij vanaf het begin als een vrijblijvend en experimenteel project om mensen in beweging te krijgen. Ze verwachtten geen meetbare resultaten, maar waren nieuwsgierig wat er los zou komen en geloofden oprecht in het project. Visionairs, ideeënverzinners, mensen die denken en misschien minder doen hebben een vrijheid van gedachten nodig, een non structuur. Anders ontstaat er geen visie, dan ontstaat er organisatie. Het is “over het maaiveld uitkijken en zien wat daar achter kan liggen”. Ergens dus logisch dat er geen “organisatie” opstond waarin meteen duidelijk werd gecommuniceerd of gestructureerd. Dat zou hen beperken in hun “denkvrijheid”. Onderdeel van het 7di experiment was ook om te zien hoe de 7di beweging uit zichzelf zou ontstaan. Ik vermoed dat zij hierin net zozeer iets hebben geleerd als de 7di doeners.

Ideeëndoeners

Doeners zorgen voor de vertaalslag van idee naar de buitenwereld (zowel in communicatie als in uitvoering). Ze structureren ideeën naar concrete acties. Doeners denken in structuren, in “van A naar B”.

Ik ben al jaren een doener. In een kort gesprek met Martijn (@resourcer) over 7di ontdekte ik wel iets bij mijzelf. Ik verwachtte vanaf het begin een bepaalde (organisatie) structuur van het 7di kernteam. Ik leef namelijk al mijn hele leven in organisaties en structuren (gezin, school, studie, bedrijf) en ben gewend aan die duidelijkheid. Dit betekent mi dat we gewend zijn om vragen te kunnen stellen, te worden geleidt of beloont, ergens op terug kunnen vallen of mensen ergens op aan kunnen spreken. Het lijkt soms een “ouderwetse” behoefte aan organisatie. Martijn noemde dit (overigens zonder oordeel) “draaiboekdenken” en ik vond dit een beeldende term en vind het niet iets negatiefs. Het zegt niet zozeer iets over niet-innovatief zijn van doeners, maar meer over wat doeners nodig hebben om tot resultaat te komen. Doeners hebben kaders nodig om de vertaalslag van idee naar de buitenwereld te maken.

Vrijblijvende en experimentele projecten blijken voor doeners soms lastig te behappen, ze haken niet zomaar aan als ze niet weten waar hun rol ligt. 7di deed doeners beseffen dat ze kaders zoeken en legde (iig bij mij) de vraag bloot wat we doen als er geen kaders zijn: haken we dan toch aan, of haken we af?

In het kort

Als het je doel is om een grote groep mensen te bereiken, is het belangrijk dat we beseffen dat we mensen nodig hebben die over het maaiveld kunnen kijken (trends zien, kansen herkennen, mensen kunnen inspireren) EN mensen die de weg naar het doel zien en die weg creëren.

1. visionairs hebben de ruimte nodig om vooruit te zien (= non structuur)
2. ideeën gaan leven door ze te delen (communicatie, structuur)
3. ideeën krijgen handen en voeten door ze uit te voeren (structuur)
4. visionairs bereiken niets zonder doeners (en vice versa) *

Karin, over jou

Ik ken jou al een tijdje en ik vind je een bijzonder mens. Ik bewonder je in je drive en vasthoudendheid. Je bent vaak tegen de 7di structuur opgelopen en durft je (opbouwende) kritiek hierover te uitten en de discussie hierover aan te gaan.

Je bent bovendien in staat om visie te hebben EN uit te voeren. Kijk maar naar het geslaagde 7di4kids maar ook je 7di stadscoordinatorschap van Den Haag. Die kwaliteit herken ik in mijzelf. Maar misschien verwachten wij teveel dat anderen dit ook kunnen?

*NB: wat ook een rol speelde maar  wat ik hierin buiten beschouwing laat is het “vrijblijvende, vrijwillige” aspect van 7di en dat mensen gedurende de loop van een project afhaken doordat andere dingen in hun leven belangrijker zijn. In een initiatief als 7di is “vrijwillig” soms vooral “vrijblijvend”. Maar dat is een andere blog waard