Je had erbij moeten zijn… (geluidsfragment)

*******

***

Paasweekend.

Het weer vroeg of ik aub op het strand kwam picknicken. Ik overdreef het weer met de paaseitjes. Mijn bed hield mij in de ochtend gegijzeld. Er werd geklust, de buurman kwam spontaan helpen. De winkels bleken toch open dus er werd geshopt. Ik assisteerde bij een Durftevragen workshop voor ” hoopvolle” mensen. Ik maakte ruzie en legde het weer bij. Onverwacht terrasje met een goede vriendin. Ik had verdriet, ontving aandacht en liefde. Ik las wel 10 pagina’s in 1 boek, achter elkaar. Ik hoorde slecht nieuws en ik was dankbaar voor mijn gezondheid en het leven. Ik bleek mijn zangstem terug te hebben, dus ik maakte muziek. Alles in een tempo wat past bij 20-25 graden. Mooi weekend he?!

***

***

Hollandse bescheidenheid… kennen jullie dat? Dat je weet dat je iets bij te dragen hebt maar uit bescheidenheid dit niet perse van de daken wilt schreeuwen? Misschien is het ook geen bescheidenheid maar een oud spookje (onzekerheid). Dat spookje hoort hier eigenlijk helemaal niet meer thuis en Karin (@metkcom) wees mij daar dit weekend weer op met dit briefje.

Leuke timing, want het geeft de daadkracht weer die ik de afgelopen maanden in mijn kersverse ondernemerschap heb ervaren: ik ga niet meer aanklungelen, ik ga doen wat ik wil doen. Weg met die bescheidenheid, weg met dat spook. Het levert mij niets op.

**************************************

I am stepping up to the plate.

**************************************

(Een jaar lang mag ik iedere zondagochtend een envelop openmaken. In die envelop zit een kaartje met een inspirerend, lief, pittig, schattige, mooie boodschap (of opdracht) voor mij. Cadeau gekregen van 8 hele bijzondere mensen. Lees hier meer over de aanleiding tot dit cadeau!.)

“En hoe maak jij het?”, vroeg Winnie de Poeh.

Iejoor schudde zijn kop van de ene kant naar de andere. “Niet erg hoe“, zei hij. “Ik heb me al een hele tijd niet echt ‘hoe’ gevoeld”.

Hoe fijn dat je er soms voor anderen (en anderen soms voor jou kunnen/) kunt zijn. Getuige ook het lieve kaartje dat ik vanochtend open mocht maken. Van mijn buurvrouw Sytske (@CultureS)

Kaartje van Systke

(Een jaar lang mag ik iedere zondagochtend een envelop openmaken. In die envelop zit een kaartje met een inspirerend, lief, pittig, schattige, mooie boodschap (of opdracht) voor mij. Cadeau gekregen van 8 hele bijzondere mensen. Lees hier meer over de aanleiding tot dit cadeau!.)

******

Dat ik ruim 12 jaar geleden mijn allereerste (Yahoo) emailadres aanmaakte, daar heb ik nooit iets over gemeld. Dat ik in 2005/2006 op Facebook belande en hetzelfde jaar op Hyves, dat vind ik ook niet noemenswaardig. Maar vandaag zit ik 1 jaar op Twitter EN DAT VIND IK LEUK OM TE MELDEN!

Voor de twijfelaars en belachelijkmakers onder mijn lezers: het feit dat ik dit zo specifiek noem mag je gerust oppikken als een teken dat Twitter een medium is waar jullie in de nabije toekomst ook niet meer omheen kunnen. Een teken dat ons communicatie landschap (of je het nu leuk vindt of niet) veranderd. En ik ontvang deze verandering met open armen.

Ik ga niet eens uitschrijven wat het kleine vogeltje-medium me dit jaar allemaal heeft gebracht, opgeleverd, wie ik er door heb ontmoet, welke vragen zijn beantwoord, wat ik via Twitter heb kunnen regelen (gratis), wat ik heb kunnen geven en delen, hoe makkelijke ik contacten heb kunnen leggen, hoe ik geleerd heb mijn boodschap kernachtig (en retweetable) weer te geven (140 tekens to the max), dat ik er interessante artikelen/congressen/bijeenkomsten heb ontdekt en gedeeld, dat ik vacatures door heb kunnen sturen, dat ik mensen op mogelijke opdrachten heb kunnen wijzen, dat ik er dagelijks een portie lachen vanaf haal, dat ik bewuster ben geworden wat er buiten mijn kleine beschermde wereldje gebeurt, dat ik het nieuws op de voet kon volgen, dat ik werd vermaakt als ik mij verveelde, dat ik aandacht kreeg als ik het nodig had, dat ik getroost werd als ik verdrietig was en aangemoedigd als het even niet zo lekker ging. Dat ik werd beloond en gefeliciteerd, dat ik werd “verzorgd” als ik ziek was, dat ik vragen kon stellen en direct antwoorden kreeg, dat ik antwoorden mocht geven, dat ik koffie aangeboden kreeg, dat ik mensen mocht lekker maken met mijn taarttweet, dat ik schapen mocht versturen en ontvangen, dat ik netwerkbijeenkomsten kon organiseren en mensen hiervoor bij elkaar krijgen. Dat ik kon delen, geven, ontvangen.

Ik zal het niet allemaal benoemen en uitschrijven. Want dan heb je een ouderwets telefoonboek vol voorbeelden. En dat is zonde van het papier. Dat kan in minder tekens:  TWITTER IS GEWOON VET!

######

Met vriendinnen Marrije (@MadamePrimula), Fiene (@Fienevl) en Birgitta (@birgittwit) was ik vanmiddag op bezoek bij het Stoelenproject op de Marnixstraat in Amsterdam. In deze dak- en thuislozen nachtopvang loopt een bijzonder project waarbij je als vrijwilligersteam voor de 45 dak- en thuislozen een voedzame 3 gangen maaltijd mag koken. Je helpt ze door de boodschappen te doen, de maaltijd te koken en door zelf de maaltijd te sponsoren (twv E100).

Na een gezellig middag kokkerellen stond er dan ook een enorme pan broccolisoep, een pittige en goedgevulde Jambalaya en een dessert van Griekse yoghurt met dadels, pecannoten en honing klaar. Allen met liefde bereid.

Vanaf half zes druppelden 45 hongerige (en uitgeputte) mensen binnen. Een kleine rugzak bij zich waarin hun hele hebben en houwen. Sommige met een slaapzak, anderen juist niet (want dan moet je die ook maar weer met je meeslepen). De meesten ongewassen en een

aantal echt in de war. Kwetsbare mannen en vrouwen die binnenkwamen maar met wie je niet zomaar contact krijgt. “Veilig” in hun eigen wereldje haalden ze aan de bar hun maaltijd en verorberden deze binnen no time. Sommigen rolden alvast hun slaapzak uit, anderen gingen zich eerst even wassen aan de wasbak in het toilet (er zijn geen douches). Na het eten werd er tv gekeken. Wij werden nieuwsgierig bekeken en door sommigen aangesproken. Het voelde een beetje alsof wij in hun huis naar binnen gluurden en nadat wij zelf ook hadden gegeten verlieten we de opvang. Naar buiten lopend werden we door een aantal nog bedankt en werd ons een fijne avond toegewenst. Ik was opgelucht dat zij in ieder geval vanavond achter de veilige deur van de opvang konden slapen.

En dus stak ik vanavond de sleutel in mijn eigen voordeur en ging maar eens tellen. Ik besefte me dat ik ACHT EIGEN DEUREN heb. Deuren die toegang bieden tot eigen ruimtes. Tot veiligheid en comfort. Tot een rijkdom aan eigendommen en tastbare persoonlijke herinneringen. Toegang tot het hebben van keuzes in mijn leven. Toegang tot een luxegoed, namelijk inspiratie. En, heel belangrijk, toegang tot veiligheid. Iig voor zover een ander niet zal proberen deze te verbreken. En dat is zoveel meer dan dat die 45 daklozen vanavond of in de nabije toekomst zullen of kunnen hebben.

Hoeveel deuren heb jij in huis? En wat betekenen ze voor je?

Ow, en kijk daarna eens naar dit project. Voor als je zelf ook een keer voor een paar uurtjes de handen uit de mouwen wilt steken voor bijzondere, kwetsbare mensen met minder deuren.

Een jaar lang mag ik iedere zondagochtend een envelop openmaken. In die envelop zit een kaartje met een inspirerend, lief, pittig, schattige, mooie boodschap (of opdracht) voor mij. Cadeau gekregen van 8 hele bijzondere mensen (lees hier meer over de aanleiding tot dit cadeau!).

Dit is de kaart van vandaag. Tom (Beek) heeft hem voor mij uitgekozen en de achterkant beschreven. Strekking van zijn boodschap? Dat ik hem ooit vertelde dat ik in de toekomst nog een keer een week op een berg ga zitten om een boek te schrijven. Was ik in de alledaagse drukte alweer vergeten… Waardevolle kaartjes!