Eindejaarsblues… ze zijn me bekend. Het jaar nadert zijn einde en ik ga nadenken over wat ik heb bereikt, waar ik sta. Ik vind het ingewikkeld, er gebeurt zoveel in èèn jaar dat ik het echt niet in èèn blog kan beschrijven. Ik besluit dat dan maar niet te doen, maar wel wat hoogte en dieptepunten te benoemen:

- ik doorsta de werkdip van de eerste 4 maanden van het jaar en geraak tot in december in een overdrukke werkstroom. #hardwerken #genieten #hetlukt

- mijn opdrachten zijn divers, uitdagend, leerzaam, leuk en zorgen daarnaast ook nog dat ik te eten- en een dak boven mijn hoofd heb. Voor een eerste ondernemersjaar helemaal niet zo slecht. #geslaagd

- ik begin enthousiast met een project en moet samen met het projectteam concluderen dat het niet gaat slagen. #vooralleseeneerstekeer

- ik ontdek weer dat ik ècht van alle markten thuis ben. #werkdus #brancheongebonden

- ik ontmoet veel bijzondere mensen. Ik word gesteund door lieve vrienden en tegelijkertijd ook teleurgesteld in sommige vriendschappen. #suchislife

- ik besluit om iets te kiezen en me er voor een langere tijd aan te verbinden. Gewoon iets een hele tijd lang doen. Het blijkt mij een stevige basis te bieden. #fitlijf

- mijn lijf werkt mee. Maar ook vaak genoeg tegen. Bovenal draagt het mij door het jaar en brengt mij overal waar ik moet zijn.

- ik ervaar liefde zonder dat ik gebonden ben. En ervaar alleen zijn terwijl er toch iemand is. We kunnen niet met en niet zonder elkaar. #moeilijk #waardevol

- ik lever een kleine bijdrage aan een boek en ga daarmee voor mij

n gevoel met de billen bloot door mijn persoonlijke verhaal te vertellen (“Opkrabbelen van Karin Ramaker). #spannend

- ik tel schapen en ook afentoe spoken.

- ik ga op vakantie met een goede vriendin en we blijken het ook in Italië goed met elkaar te redden. Zèlfs als het even niet meer zo leuk is. #vriendinnen

- het is een dynamisch jaar waarin ik bewust de rust zoek (maar nog niet helemaal vind). #blijvenzoekendus

- ik begin einde van het jaar opeens heftig te ruimen (vriendschappen, huis, prioriteiten, lijf, relatie, werk), alsof ik in 2012 een hele nieuwe start ga maken.

Vooruitkijken naar 2012? Het wordt vast weer dynamisch. Ik ontmoet vast nieuwe vrienden, nieuwe liefde, nieuwe klussen. Ik zit vast weer niet stil en onderneem leuke en soms ook lastige dingen. Ik word in ieder geval tante. En ik ga in ieder geval weer genieten zoals ik het afgelopen jaar heb gedaan. Ups en downs. Intens. Authentiek. Zoals ik ben.

Het schijnt een succesvol maar berucht concept te zijn: ontspannen. Er worden hele levenswijsheden rond dit idee opgebouwd, je huis moet Feng Shui ingericht, op je werk ga je aan de coaching, je lijf moet aan de yoga en je geest aan de mindfullness les.

Bij mij werkt het niet. Want ik heb haast. Ik weet nog niet waarom, maar dat gevoel heb ik wel. En dus heb ik zoveel ideeën waar ik nooit aan toekom, zoveel vrienden die ik te weinig zie, zoveel doelen die ik nooit bereik, zoveel klusjes in het huis waar ik nooit aan begin. Gelukkig heeft dat wàt ik oppak wel mijn volle aandacht.

Momenteel is het qua werk even rustig. Fijn. Kom ik eindelijk toe aan die stapel boeken die ik wil lezen, congressen waar ik heen wil, zaken die ik voor mijzelf op een rijtje wil zetten. Maarja. Rust werkt bij mij niet. Want ik heb haast. Dus ik ren.

Moraal van mijn verhaal? Weet ik niet. Ik zou het je niet kunnen vertellen. Want op dit vlak geloof ik dat ik het wiel nog niet heb uitgevonden.

Even wat roepen.

Ik reageerde vandaag op een discussie op Linkedin over trainingen en op basis waarvan ondernemers en bedrijven keuzes maken voor een specifieke training. Belangrijkste wat ik met de andere deelnemers van de discussie wilde delen was het belang van referenties. Voor mij is dit waarheid, is dit logisch en toepasbaar op een veel grotere groep (consu)mensen. Open deuren, maar ik roep ze toch maar.

“Referenties van mensen die ik ken zijn leidend in mijn keuzes. Referenties van mensen die ik niet ken kunnen richting geven. Geen referentie? Dan vind ik die optie een te grote gok, dan pas ik.”

Note to self: aangezien ik vanaf januari weer wat ruimte krijg voor nieuwe klussen, moet ik mijn referenties misschien zelf ook maar weer eens bijwerken…

Ik roep vaak dingen. Tegen mensen. Of organisaties. En die dingen hebben wel eens nut, zin. Het is geen kennis, het is geen mening. Het is mijn visie. Ik roep het, omdat ik weet dat dit voor een veel grotere groep ook zo geldt. Intuitie noemen ze dat. Dat is ervaring, omgevingsbewustzijn en daadkracht, zei gisteren iemand tegen mij. Gezond verstand, zei iemand anders.

Ik heb besloten maar weer wat vaker dingen te roepen. Ook hier, op mijn blog. En daar mag jij, de lezer, dan wat van vinden. Of niet.