Al vanaf mijn vroege koffieverleden had ik voorkeur voor sterkere koffie. Douwe Egberts was niet sterk genoeg, dus moeders Italiaanse percolator werd al snel van stal gehaald.
(Dit was overigens ook nog in de tijd dat je in een restaurant maar moest afwachten of ze espresso serveerden (meestal niet). Geen espresso? Dan wilde deze dame geen koffie. “Zwakke meuk? Doet u mij dan maar rooibos thee”. Dat was toen nog hip, rooibos thee.)
De aanzet tot een heuse verslaving waren de 2 jaren die ik in de muziekwereld werkte (voor een deejay boekingskantoor). Veel reizen dus vaak wachten (in hotels, op luchthavens, in restaurants) tot chauffeurs, vertraagde vluchten of uitslapende deejays arriveerden. Espresso proeven bleek een uitermate leuke manier om mijn tijd te doden. Brakke ochtenden in Europese hotels werden goed begonnen met twee of drie dubbele espresso’s. Zo! Wakker!
(Beetje overdreven, 8+ dubbele espresso’s per dag bleek toch wel een ietsepietsie boven het gemiddelde en gezonde koffieniveau te liggen.)
Inmiddels heb ik mijn espresso verslaving terug gebracht tot fijnproeverij. 1 espresso per dagdeel bijvoorbeeld. Maar dan wel lekkere espresso (zoals bij Crunch, bij Appeltje Eitje of gewoon thuis, met versgebrande bonen van De Kleine Koffiebranderij uit het Zeeheldenkwartier, Den Haag). Een espresso drinken is voor mij een moment van bezinning, van rust, van inspiratie. Het zwarte goud blijft voor mij het pure genieten!
Lijkt het je leuk een keertje met deze espressoverslaafde kennis te maken onder het genot van een goede espresso? Laat het me weten via @1espresso (op Twitter) of info@heideorganiseert.nl
