Het is ochtend. Ik verwonder mij dat de dag alweer is begonnen zonder dit even met mij te overleggen. Eigenlijk heeft de dag mij overdonderd, waarlijk, ik zag haar niet aankomen.
De vuilnisman haalt mijn vuilniszakken op. Fijn. Nog een teken dat de dag is begonnen. De Gemeente Onderhoudsdienst is het speelpleintje aan het opknappen. Zij zijn wèl aan het werk, rub it in! En de regen heeft Den Haag gewekt. Nu mij nog.
Een uur later. Ik zit inmiddels achter mijn laptop, met een to-do lijst. Waar ik nu niets van ga doen.
Dan maar even bloggen. Over Intuïtie, nee… over Contact… Goed, niet dus. Een lief gedicht dan, over wakker worden. Mislukt compleet. Nog andere vrolijke, gezellige, mooie, inspirerende onderwerpen om over te schrijven? Er komt niets en mijn laatste blogpost van bijna een week geleden staart mij boos aan.
Ondertussen zit ik al anderhalf uur met hardloopkleding aan achter mijn werktafel. Goede voornemens verzanden, hier zo achter de laptop, met mijn espressootje.
BLIEB! Tweet van Ebru Umar met een aankondiging van haar nieuwe column in Metro: “M’n cynisme is op. Lang leve het cynisme!” Ik lees de column. Pittige schrijfstijl, zeggen waar het op staat, in haar geval met het nodige lef en scherpte (cynisme). Ik was al fan, maar vanochtend hernieuw ik mijn “fan abonnement” op Ebru.
Weinig inspiratie materiaal voor mijn lezers, maar ik besluit mijn blog maar eens te wijden aan het feit dat ik me vanochtend voel alsof ik op de wereld ben gedonderd. Zo, nu kan ik de dag aan.
“zeggen waar het op staat voelt best ok”