Ik ben gevoelig voor beeld. Beeldtaal dus. Als ik door de stad loop, kijk ik naar vormen, sculpturen, naar lettertypes en kleuren. Naar lijnen en stippen, naar foto’s en kunstuitingen. Flyers, posters, visitekaartjes maar ook websites, twitterachtergronden. Het is een verslaving en ik vind er meestal ook wat van. Niet zozeer in de zin van “mooi” of “lelijk”, ik kijk of het beeld zijn doel behaald. Zegt het wat het moet zeggen en bereikt het hiermee de buitenwereld? Ik kan genieten van expliciet beeld wat een heldere boodschap overbrengt, maar ook beeld waarbij je niet weet waarom, maar dat je er toch blij van wordt. Beeld is vaak het eerste wat de buitenwereld van je ziet. Beeld is je voordeur.

Toen ik kortgeleden mijn eigen visitekaartjes ontwierp (50 verschillende kaartjes, met dank aan mijn Iphone fotoarchief en Moo.com) bleken de meest sprekende afbeelding die van een vormgeving moodboard. Met ieder plaatje op de moodboard heb ik een verhaal: een ervaring, iemand in mijn netwerk, mooie vormgeving, goede kleuren of superheldere boodschap. Als ik een kaartje weggeef, geef ik een verhaal en dat verhaal zegt iets over mijzelf en over wat ik voor een opdrachtgever kan betekenen.

Beeldtaal dus. Als ik het kon, zou ik zelf ontwerpen. Helaas zijn mijn schetskwaliteiten blijven steken op het niveau van een 8 jarige. Maar de schakel zijn tussen vormgever, organisatie (klant) en diens doelgroep, dat kan ik dan weer wel. #spelenmetbeeld #spelenmettaal #vertalen

ZIJSPOOR
Vanochtend viel mij op dat mijn favoriete koffiemerk Lavazza de vormgeving van het koffieblik heeft veranderd. Naar mijn mening niet echt een vooruitgang. Welke spreekt jullie het meeste aan (links / rechts) en waarom?

***

Dinsdag 9 augustus 2011

11.15uur. Ik verzucht dat ik het thuiswerken zat ben. Goed zat ook. Mijn alternatief, namelijk ik en laptop in de Haagse horeca is ook niet altijd de meest vruchtbare formule gebleken. Bibliotheek? Te stil, mag ik niet bellen. Opdrachtgevers hebben geen plek of zijn er niet. Bij vrienden thuis? Te onrustig. Ok. Wat nu.

11.25uur. Mijn concentratie bevindt zich inmiddels in mijn kleine teen. En ik ben 1.80m, dus die teen zit wel even ver. Ik roep hardop dat ik gewoon een kantoor wil. Een plek waar ik naartoe ga om te werken. Buiten mijn huis dus. En waar ik niet perse een paar tientjes aan taart en koffie hoef uit te geven om er zonder schuldgevoel van het WIFI gebruik te maken.

11.15uur: ik pak de telefoon en bel een antikraak bedrijf. Of ze bedrijfsruimte hebben. Dat hebben ze. Mooi. Hoe groot? 40m2. Perfect. Betaalbaar? Ja. Mooi. Mag ik komen kijken? Ja hoor, kan vandaag nog. Ik bel meteen Karin. En Sylvia. Of ze ook nog interesse hebben, ik ga zo kijken.

12:00uur: ik sta op de stoep bij de Torenstraat. Ik bel aan, word vriendelijk rondgeleid. Het is een licht kantoor. Strakke, witte muren, grijsbetonnen vloertje. Ramen kunnen open. Gewoon prima en op een toplocatie. Ik begin zenuwachtig te trillen met mijn rechterhand maar laat de verhuurder niets blijken en neem vriendelijk afscheid. U hoort van mij.

12:30uur: ik zit bij Dudok. Te werken. Of eigenlijk te denken aan de Torenstraat. Mijn werk gaapt me vanuit mijn ooghoeken aan.

14:00uur: Karin komt koffie doen. We praten over het kantoor. Mijn koffie wordt koud.

14:45uur: Marco hoort dat er andere gegadigden zijn en stapt in de bus richting centrum. Karin wordt een beetje stiller, mijn handen trillen lichtjes. Sylvia enthousiast aan de telefoon maar kan nu niet mee kijken.

15:30uur: we wandelen richting Torenstraat. We nemen kort door wat we ieder verwachten van een kantoor, wie we er graag bij zouden willen hebben, wat we moeten regelen. Serieuze zaken worden afgewisseld door mijn zenuwachtige lachjes: ik zie het echt zitten.

17.00uur: dit was de langste bezichtiging ooit. Denk ik. We worden kort rondgeleid door antikraakmeneer. Ja, de ramen kunnen open. Nee, dicht in het weekend. Ja, er zijn andere gegadigden. Er wordt kort over de prijs gesproken en er blijkt onderhandelingsruimte. Meneer merkt aan ons (zakelijk ingehouden) enthousiasme dat dit nieuw voor ons is en hij laat ons “even” alleen. Even wordt 3 kwartier, maar alle zakelijke mogelijkheden van het pand worden gewikt en gewogen. Sommetjes gemaakt. Rondjes gelopen en hier en daar wordt al liefkozend een vensterbank gestreeld. We zijn blij.

17.05uur: we staan buiten. Mijn hoofd doet pijn, rode wangetjes, maar we weten het alledrie zeker. Hier willen we wel vaker zijn. Dagelijks bijvoorbeeld. Om te werken.

20:30uur: we doen nog even een Skype overleg. Even kortsluiten hoe we het willen, wie en hoeveel mensen erbij en het kostenplaatje wordt nog ff doorgerekend. Sylvia erbij en nog een vijfde persoon erbij. Een ruimte huren en bij genoeg bezetting de 2^e ruimte ook erbij huren. Ik heb Ziggo al aan de lijn gehad over internet, een goede internetverbinding is vooralsnog het enige obstakel. Als dat rondkomt dan doen we het, zo besluiten we.

En zo heb ik binnen 10 uur opeens mijn eigen wens vervuld.

*********

Soms moet je dus niet dromen maar gewoon doen!

*********

*********