Het schijnt een succesvol maar berucht concept te zijn: ontspannen. Er worden hele levenswijsheden rond dit idee opgebouwd, je huis moet Feng Shui ingericht, op je werk ga je aan de coaching, je lijf moet aan de yoga en je geest aan de mindfullness les.

Bij mij werkt het niet. Want ik heb haast. Ik weet nog niet waarom, maar dat gevoel heb ik wel. En dus heb ik zoveel ideeën waar ik nooit aan toekom, zoveel vrienden die ik te weinig zie, zoveel doelen die ik nooit bereik, zoveel klusjes in het huis waar ik nooit aan begin. Gelukkig heeft dat wàt ik oppak wel mijn volle aandacht.

Momenteel is het qua werk even rustig. Fijn. Kom ik eindelijk toe aan die stapel boeken die ik wil lezen, congressen waar ik heen wil, zaken die ik voor mijzelf op een rijtje wil zetten. Maarja. Rust werkt bij mij niet. Want ik heb haast. Dus ik ren.

Moraal van mijn verhaal? Weet ik niet. Ik zou het je niet kunnen vertellen. Want op dit vlak geloof ik dat ik het wiel nog niet heb uitgevonden.

Ik vind het heerlijk om te reizen, om onderweg te zijn. Het is een tussenfase van ergens vandaan komen en ergens heengaan. Alhoewel er ook nooit echt een eindpunt is want na iedere afspraak volgt weer een andere afspraak. Dat maakt onderweg zijn ook juist leuk, want je weet dat er meer komt maar je weet nog niet wat. Onvoorspel(/stel)baar.

Het onderweg zijn is een mooi moment om te laten bezinken wat er daarvoor is gebeurt. Iets wat je mee hebt gemaakt, bijvoorbeeld in een afspraak, krijgt een plaatsje en wordt daardoor waardevoller. Vaak gaat het ”geinspireerd voelen” zich dan pas vertalen naar “wat ga ik ermee doen”.

Dat moment wordt in mijn geval vaak “mede mogelijk gemaakt” door de NS. Duik een keer niet meteen in boek/krant/laptop/telefoon! Treinreizen geeft je dit moment cadeau.