Vandaag gebeurt er opeens van alles waar ik al een paar maanden over nadenk en over praat.

Leuk gesprek met nog leukere organisatie over mogelijke freelance opdrachten (uitvoerend producent bij mediabedrijf), een mogelijkheid voor een afspraak over een mooie klus (marketing communicatie), een concrete aanvraag voor een evenementen klus op zeer korte termijn (snel mijn hele agenda omgooien)…

Dit noemen ze dus “the flow”…. wat vind ik dit stoer zeg!

Ik ben in de war. Een beetje maar. Gewoon een beetje warrig, denk ik. En de reden is helemaal niet warrig. Ik ben namelijk ondernemer geworden. Een bewuste keuze. Niets warrigs aan.

Waarom dan in de war?

Ik moet nogal wennen aan mijn nieuwe leven, waarin ik zelf bepaal wanneer ik opsta, wanneer ik sport, wanneer ik eet en wanneer ik bezig ga met werk. En bovenal, waarbij werk eigenlijk een soort van privé is, omdat ik het doe omdat het zo leuk is!

Warrig dus, want opeens is er geen “basisstructuur”. Want wat gaat dit mij brengen? Waar ben ik de komende tijd aan het werk? Wie ga ik ontmoeten? En wat vertel ik mensen dat ik kan (als generalist met brede interesses een uitdaging op zich, voer voor een volgende blog)?

Maar mijn gevoel spreekt boekdelen. Het enthousiasme als ik opsta en me besef dat ik dit doe, NU, as we speak. Dat ik onderneem. Dat ik volg wat ik graag wil doen. En dat er de komende tijd van alles KAN ontstaan.

Dus in plaats van terugvallen op een basisstructuur in mijn leven, is er maar gewoon een beetje chaos en onduidelijkheid.

Mijn basisstructuur is nu eigenlijk een niet-structuur (en dat is ook een duidelijkheid, toch?). En dus laat ik de warrigheid maar toe. Laten we maar eens zien waar het mij brengt!

Wisselende seizoenen, kloterige hooikoorts, een tè geslaagd vrijgezellenfeestje en nijpend slaapgebrek hebben mij uiteindelijk vanochtend genekt: ik ben ziek.

Eén van mijn angsten als beginnend ZZP’er was dat ik ziek zou worden… en wat doe ik dan? Waar meld ik mij ziek? Wie gaat er door met mijn opdrachten? Wie beheert mijn agenda? Ik heb me er in de opstartfase al een keer goed het hoofd over gebroken. En in de eerste periode van mijn ondernemerschap is het dan toch zover dat ik op de bank belandt met een hoofd waar geen zinnig idee of gesprek uit voort kan komen.

Gek genoeg was het meteen vanochtend al duidelijk hoe ik hiermee om zou gaan. In plaats van een gebruikelijk baalpartij en “dit kan ik nu toch niet erbij hebben” besloot ik er gewoon een goedbestede ziektedag van te maken. Zwelgen, hangen, aandacht vragen, uitzieken. En er ten volste van genieten, want tja… hoe vaak maak je nou een eerste ziektedag als ZZP’er mee?

En poef! Weg is de angst. Want als je ziek bent, ben je ziek. En als het enigszins kan is het slim om je daarbij neer te leggen en uit te zieken. Vind ik. Is mijn wijsheid.

Als het morgen maar weer over is.